Naast de ´gewone´ boodschappen ook nog een koffer gekocht. We mogen per persoon 2 koffers van 23 kilo meenemen. We hebben er nu 3 met z´n allen dus dat valt nog wel mee. Om te zien hoe zwaar de koffers zijn heb ik een weegschaal gekocht voor vissen. Aan de haak kan je de koffer hangen en die weegt precies 23 kilo.
Oeps, vegeten te draaien! Zelf maar ff doen met je hoofd.
Ook nog wat zonnebrand spuitbussen gekocht, die hebben we hier wel nodig. Die bussen zijn wel ideaal. Je spuit ze op net zoals deodorant, je hoeft niet meer te smeren. En ze hebben ook nog mijn favouriete merk: australian gold. In nederland betal je 40 euro voor een fles, hier rond de 8 dollar.
In de villa allen aan het relaxen. Bij het zwembad, voor de t.v, met de diabolo en met de spelcomputer.
Om 15.30 uur de tas ingepakt en is Ruud met John, Mike en Nina naar blizzard Beach gegaan. Dit is een van de twee waterparken van Disney.
Daar aangekomen het vaste ritueel, een parkeerplekje zoeken. Omdat we vrij laat waren hadden we een plekje bij 5 vooraan, dus we zaten zo bij de ingang. Het was niet zomaar een zwembad, het had meer weg van een van de andere parken van Disney qua omvang en opzet. Blizzard Beach geeft de indruk dat je in een ski-oord bent, met groene, rode en paarse (??) afdalingen. Hoewel we vrij laat waren waren er toch nog wachttijden van 15 minuten of langer, wat na een fikse klim naar de top met je bandje eigenlijk wel lekker was. Op de top had je een mooi uitzicht over Disney World.
Eerste afdalingen hebben de kids alleen gedaan, een slalompie, en een kamelenbultenbaan. Daarna moest pa er toch aan geloven. Eerst een slalompie gedaan, wat toch een beetje een deja-vu was met een ander slalompie, maar goed hier lag ik al op de grond, dus vallen kon al niet meer.
Dan toch maar voor een wat stoerdere afdaling. Met je kont in een band met een noodgang naar beneden in een buis terwijl je tegenstander in de andere buis hetzelfde lot onderging. De tijd werd opgenomen, maar ik heb geen idee meer wat ie was, dus zo bijzonder was ie niet.
De kamelenbult was de volgende afdaling die je met z´n zessen naast elkaar deed. Na het startschot begon Mike sterk, maar halverwege moest ie t toch afleggen tegen pa, die met 'lichtsnelheid' naar beneden kwam suizen.
De volgende afdaling was in een raft, waar we met z´n vieren in konden. Hartstikke leuk ding, waarin je met een aardig snelheidje al draaiend de baan door ging, met als slot een redelijk steil stukje naar beneden. Een klein gilletje van alle passagiers was het gevolg, wat natuurlijk altijd ontkend zal worden, maar ik was erbij...:-)
De laatste afdaling die we me z´n allen twee keer hebben gedaan was een duo-band afdaling, waar je met zn tweeen op één band naar beneden ging. John en Mike gingen als eerste, en tot aan het eind ging het goed. Toen kwamen ze er echter achter dat als je het gewicht teveel op de voorkant van de kant laat wegen je als het ware een onderzeeer probeert na te doen, met het verwachte resultaat dat ze net zo hard weer omhoog werden geduwd en omgingen.
Dat moeten we natuurlijk nog een keer meemaken, dus maar weer met het tweepersoonsbandje zo'n 100 treetjes omhoog voor ronde 2. En ja hoor, na een turbulente rit, hadden Mike en John het weer voor elkaar... Onderzeeertje spelen lukte weer maar heel even.
Pa had het wel gehad en ging aan het strand zitten, alwaar in de branding zo'n 1000 rubberen banden elkaars leven zuur maakten, inclusief het bandje waar John in ronddobberde. Mike en Nina deden ondertussen nog een paar slalompies.
Om half acht besloten om weg te gaan, want de zon was bijna weg, en het park ging om 8 uur dicht. Op weg naar huis een Mac aangedaan, waar we een hapje hebben gegeten.
Nu op de bank dit stukje aan het schrijven, terwijl Mike en Nina maar weer aan het zwemmen zijn. Ik hoop dat ze morgen een beetje fit zijn, want als het gaat zoals gepland doen we een dagje Universal.
In de tijd dat de rest weg was heb ik 3 wassen gedraaid, opgeruimd en gestofzuigd. Dat moet ook af en toe gebeuren. Inmiddels alweer 22.00 uur geweest, tijd om dit te plaatsen. Tot morgen!
